Jede Mensch brukt en Hött, wo heä janz onjestüürt vör sich sin kann on van niemes belästicht wörd. In en kleen Woanes is dat net so effe, vör jedem e Eckske te fenge, woa man ens alleen sin kann. Dat Wort „Hött” is vör völl te jebruuke. Dat kann e kleen Hüske sin, en Badehött av Jaarthött, av och ene Platz, wo allerlei Kroam av Zeuch, wat net immer parat sin mot, ongerjebreit is. On di Hött mot af on to opjerümmt werde, sons fenk man am Eng jarnix miir. Min Oma had in deä Jaart en kleene Laube mot […]
Dat Müske
Müs fongk ich als Kenk emmer eklig. All di Sare on Märches met Müs, di ich jrad leäse kues, hade et mich aanjedon, sue di Jeschichte van Hatto von Mainz, deä unbarmherzije Bischoff, deä von Müs opjefreäte woard on dat Beldche von Gertrud von Nivelles, an deren Stab di Müs erop Iepe. Avver wenn mich dann Mama en deä Keller schekte, öm e Körfke Eäpel erop to hoale oder e paar Briketts, han ich emmer laut jesonge, öm di Müs te verdriive. Di Eäpel av di Muure let ich lieje, di woare mich te fies vör entepacke. Als ens wör […]
Dea dredde Plöck
Dat Wort Plöck kömmt eijentlich ut de Landwirtschaft on sett jet uut övver deä Buer on de Ernte. Dat erschte Jras, dat jemett wört, is et Bäste on brengt deä jrötzte Ertrag on et meeste jesonge Voer. Wenn later dat Jras noajewaaße es, also deä tweide Plöck, löt sich dat Heu och noch joot verwaare on verbruuke. Latere Ernte send et mees net mir sue riiklich. Em överdrarenen Sinn mint „deä dredde Plöck” ene jet äldere Mensch, wenn heä wör „Frühlingjefühle” krett on noch ens freie jeet. Suejet passiiret minne Opa met veeronsevenzich. Oma woar twie Joar duet on heä […]
Di Wäärungsreform
Als deä Kreech op Eng aanjing, kues man sojar op Leävensmiddelkaarte on Bezuchsschiine net mer dat kriije, vör wat man bezuchsberechticht woar. Wör wäßelte os av, min Schwester on ich met min Mama, on stinge stondelang vör di Jeschäfte, vör e paar Eäpel, Eier av Bruet te kriije. Op deä Schwottmaart moß man düür betaale av tuusche könne, wenn man jet ut de Rei han wollet. Weil minne Vadder net rooke ding, woord di Rookerkaart teäje Eäpel on Jemöös on Bruet on sue Denge jetuusch. Mama vuur noa di Verwandte noa et Erkelenzer Land, öm te hamstere. On dann koam […]
Dat Vengerhötche
Als Kenk hab ich emmer jeär vör mich en de Eck jeseäte on vör min Pöppkes jehäkelt on jestrick, av ut kleene Stoffafvällkes e Kledsche jenett. Doabee han ich mich männich Kiir en di Vengere jestoake on dat hät emmer jeblot. Mama had damals ene Vengerhot ut Aluminium met boave e paar Küllkes dren; dat sollet wal Verziirung sin, ävver enes Dares han ich, als ich deä Vengerhot stikkum erutjeholt had, di Noal dur sue en Stell durjestuete, on di Noal stoak en mine Fenger. Oane Hölp jing di net miir erut. Min Oma haad van mi Pech jehüürt, se […]
Dii Botterramm
Oft, wenn ich dat Wort „Botterramm” vör e „Butterbrot” hüer, dann fällt mich mine Broer en, wii heä so elf Joar alt woar. Doa woar heä met sine Frönk Ferdi op en janz dolle Idee jekomme. Di twie trocke di Donk erop, bis be di Buure. Di ävver woare öm des Tiit op et Feld en deä Bau. Bloß be Möllemann woar dat „Pflichtjahrmädchen“ en de Stuev. Pech vör di twie woar, dat dat ausjerechnet di Söster van Ferdi woar, on Jlöck, di Buurelüüt woare op et Feld. Di twie stotterte jet van Honger on Duersch, on dat se te […]
Di Schwejermodder
Et es sue, wenn man traue jeet, krett man automatisch en Schwejermodder. On wenn man sich möt där joot versteht, es alles en Order. Min Schwejermodder han ich örsch laat kennejeliirt, weil se van mich nix wiiete woll. Se schmiiet mich vüer, ich hött ör deä Jong jestoale, on deä Luen, deä hät ör och jefällt, denn minne Helmut joaf bis doahin et janze Jäld af. Wat sollet, wör mooße traue, ich woar et schold. On als dann all di Kenger koame, wurd se langsam en stolze Oma. Se jing och all ens möt deä Kengerwarel spaziire, dat ich e […]
Di Eätestiit
Bee os to Huus woar et emmer schuen, wenn wör all öm Modder sinne jruete Eätesdöösch soate. Als min Schwestere on Bröer eeje Weäch jinge, troafe wör os am Friidachnommiddach op de Donk, öm Oma sin Linse- av Bonnezupp te eäte. Om di Tiijt woare all di örschte Enkel on Schwejerdäuter doabee. Avver wi alles vörbee jeet, woar och doamet eenes Daachs Schluss, weil all met di eeje Familich jenoch te duen hade. Ich had be os och ene jruete Eätesdöösch, on solang di Kenger kleen woare, woar et kin Koons, tesame te eäte, weil ose Vadder emmer Meddachs en […]
Tsonesjält
Jält woar be os en dii erschte Joare emmer Mangelwar. Dat ängerde sich, als wörr för dii twie Jruete »Bafög“ jekriie hant. On dann mek ose Elmar en Liier als „Einzelhandelskaufmann“. No konnte wörr daran denke, os Kenger jeregelt Tsonesjält tokomme te loate. Dii Jruete joave ja noch alles af, se woare noch all te Huus. Wörr konnte all jet Tsonesjält, utjetält noch Alder on Bedarf, am Samsdaach meddach utdele. Dii Tswilenge breite ere Andeel meest direk no et Leckerbüdche. Doa woare dii Mädches angersch. Dii konnte alle dree joot spare on schrappe. Be twie es dat hüt noch so […]
Tswillinge
En os Familich hät et all seit Jeneratiune emmer wier Tswiienge jejeäve. Von Vadder on och von Modder sin Siie joaf et emmer en lange Reih Enkelkenger as Tswilenge. Oft woar davon eene doabeei ‚ deä net gruet woard oder als „Pannescherf‘, also vör deä Dööp jestorve es. Mine Mann hod maar eene Halvbroer, ävver dii Tantes hodde och Tswilenge, beidse moal Mädches, on deä Oma soll sojar veermoal twiie op ens jehad han. On so stung ich en een lange Tradetsejuen, ohne te wiete, dat os »Erbanlagen“ so vörbelastet woare. Dii dree ierschte Kenger hant för deä Jebuert normal […]