Eenes Dachs soate wörr ärsch laat an deä Eatesdösch. Minne Papa hat Naitsschicht be Pongs on Zahn jehat. Heä woar doa Maschinist en et Keatelhuuis. Wenn heä dann noa Hus koam, schleep heä bis an deä Nomeddach on dann woare wörr Kenger ja och ersch von deä Schuel tröck. Dann schellde et Sturm an deä Husdür. Pap woar jet verjeef, als doa sone onjerejelte Stromer vor de Dür stong. Heä hod eene alde Koffer be sich möt völl Aufkleber drop, on een dreckije Matroesekluft an. Heä ding sin Mötz möt Bänder drom af, doa soore wörr, dat heä op de Häng on Arme Tätovierunge had. Wörr Kenger luerete neujierich erut. Doa lachet deä Matrues on seit: „Tag Hans, lange nicht gesehen. Wohnt meine Schwester nicht mehr hier?“ Pap woar perplex on kiek em sich jenau an. On dann seit heä: „Komm eren, Ohme Johann. Eene Teller Zupp vör dich es och noch doa. Ich hat dich op deä erschte Bleck no fifteen Joahr oder noch mier net wierjekennt.“ On dann jing os Kenger op, dat dat deä Broer von Oma woar, deä als Matrues Joahre lang dur deä Welt jesegelt wor, von dem niemes woß, ob deä överhaup noch leävet.

Bild von

Bild von Enkelsohn Jan
Der Matrose
Eines Tages saßen wir noch sehr spät am Essenstisch. Mein Vater hatte Nachtschicht bei „Pongs und Zahn“ gehabt. Er war Maschinist im Kesselhaus. Wenn er nach Hause kam, schlief er bis zum Nachmittag und dann waren wir Kinder ja auch erst von der Schule zurück. Dann schellte es Sturm an der Haustür. Pap war ein bisschen giftig/ stinkig, als da so ein ungeregelter/ungepflegter Streuner vor der Tür stand. Er hatte einen alten Koffer bei sich mit vielen Aufklebern darauf und eine dreckige Matrosenkluft. Er nahm seine Mütze mit Bändern darum ab, da sahen wir, dass er auf den Händen und Armen Tätowierungen hatte. Wir Kinder guckten neugierig darauf. Da lachte der Matrose und sagte: „Tag Hans, lange nicht gesehen. Wohnt meine Schwester nicht mehr hier?“ Papa war perplex und beäugte ihn genau . Und dann sagte er: “ Komm herein, Onkel Johann. Ein Teller Suppe ist für dich auch noch da. Ich hatte Dich auf den ersten Blick nach 15 oder noch mehr Jahren nicht wiedererkannt.“ Und dann verstanden wir Kinder, dass das der Bruder von Oma war, der als Matrose jahrelang durch die Welt gesegelt war, von dem niemand wusste, ob er überhaupt noch lebte.

