Weä hätt hüüt noch en Bütt en’t Huus?
Vörr Joare soach datt angersch uut.

Dii hing em Hoov am Stall parat.
Doa wurd et samstags dren jebaad.

Ersch dii Eldere- on dohenger
ent twaide Water dann dii Kenger.

Dann joav et döcks ’ne Kampf to seen,
weä en deä Bütt et ersch jing dren.

Denn en dat Water – Vot för Vot –
word emmer maar heet bejjeschott.

Un waar deä ledste dann eruut,
schodd man dat Water noch net uut.

En dii Bröh, doa wosch man döck
Werkesboxe – Klompe -Säck.

On am Schluss word met dii Zupp
dann och noch der Hoav jeschrupp.

No woar man vörr de Sonndaach jreet,
et jeet nix övver Reenlichkeet.


Bleistiftzeichnung von Enkeltochter Franziska


Badetag

Wer hat heute noch eine Wanne im Haus?
Vor Jahren sah das anders aus.
Die hing im Hof am Stall parat.
Da wurde samstags drin gebadet.
Zuerst die Eltern- und dahinter
ins zweite Wasser dann die Kinder.
Da gab es immer einen Kampf zu sehen,
wer zuerst in die Wanne hinein ging.
Denn in das Wasser – Po für Po –
wird immer nur heiß nachgeschüttet.
Und war der Letzte dann heraus,
schüttete man das Wasser noch nicht aus.
In der Brühe, da wusch man dann
Arbeitshosen – Klumpen – Socken.
Und am Schluss wurde mit der Suppe
dann noch der Hof geschrubbt.
Nun war man für den Sonntag bereit.
Es geht nichts über Reinlichkeit.