Wenn der Wengkter fröer vörbee woar, konnte wer Kenger emmer op de Schtroat schpiele. En ös kengerriike Jeäjend fong sich emmer ene Hoop tesame, deä mötduen woll: Müske verberje, Selke sprenge oder deä Dopp drieve. En Peitsch hodde wer all, deä Schteck möt en Koard dran, äver ös Döpp woare emmer verschwunde. Woran dat loach, weet ich net, denn janz so kleen es ene Dopp doch net. Dat es ene Kejel möt Relle för die Peitschkoard on ove drop en Kul vör der Dumm, on, solange heä noi woar, bongt angemolt. Dann woare op ens dree Döpp doa on seäs […]